Faethoussa’s Weblog

Ἔπη ἔρποντά τε καὶ αἰνιττόμενα, νήπιά τε καὶ ἀφηρημένα καὶ ποτε πτερόντα.

Φιλοζωία και ζωοφιλία

Posted by faethoussa στο Φεβρουαρίου 14, 2008

 Σκέψεις  ενέβαλε η δραματική έκκληση του  Συλλόγου Φίλων  των Ζώων   Χαλανδρίου για «Σπίτια –κήπους φιλοξενίας ή  ανάρρωσης ζώων (όχι βαριά περιστατικά), μέχρι 20 ημέρες. Οι τροφές και τα φάρμακα θα παρέχονται από το  Σύλλογο.», για  φάρμακα, «Επίσης έχει άμεση ανάγκη από: ΑΝΤΙΠΑΡΑΣΙΤΙΚΑ ΛΟΥΡΙΑ  για σκύλους. FRONTLINE αντιπαρασιτικό σπρέι ή αμπούλες DRONTAL, χάπια για σκύλους και γάτες: ZYLAPOUR χάπια (για Καλααζάρ), ANTIROBE αντιβιοτικά χάπια για γάτες, FYGORAL  αλοιφή για μύκητες, ORIDERMUL αλοιφή για ωτίτιδα»  και «Ο Σύλλογος  Φίλων των ζώων Χαλανδρίου ζητά ακόμα:ΞΗΡΗ ΤΡΟΦΗ  για γάτες και σκύλους, ΣΠΙΤΙΑ για ζώα, καινούργια ή μεταχειρισμένα ΛΟΥΡΙΑ για σκύλους.» που χρειάζονται ώστε να διασωθούν ζώα που κινδυνεύουν, ζωές που  επιβιώνουν αποκλειστικά και μόνο από τη φροντίδα του ανθρώπου.

      Το ένστικτο της επιβίωσης δεν έπαψε βέβαια να λειτουργεί. Ναι, εκεί όπου ακόμα η φύση είναι φύση κι όχι παραφύση. Γιατί το ένστικτο αυτό αποδεικνύεται  αδύναμο στο αστικό περιβάλλον όπου η αλυσίδα της φύσης έχει διαρραγεί, όπου τα κυβικά των οχημάτων τραυματίζουν, σακατεύουν και θανατώνουν  τα αδέσποτα – κι όχι μόνο! – ζώα.  Τραγική η σκέψη που ακολουθεί: εδώ τραυματίζουν και εγκαταλείπουν ανθρώπους… για ζώα θα συζητάμε;

   Και έρχονται στο νου σκηνές του μεταπολεμικού ελληνικού  κινηματογράφου όπου οι κυρίες της υψηλής κοινωνίας ταΐζουν τα – κακομαθημένα, εννοείται, και μόνο για τον λόγο ότι τους ανήκουν-  σκυλάκια τους με μπιφτεκάκια και φιλετάκια τα οποία  ο μεταπολεμικός  Έλλην,  της συστοίχως χαμηλής, κατ’ αντίθεσιν  και εξ αιτίας, κοινωνίας, πρέπει να δοκίμασε γύρω στο 1960 και τα χόρτασε πολύ αργότερα…Στον ελληνικό κινηματογράφο πλουσία κυρία και σκυλάκι συνιστούν το μοντέλο  προς  αποφυγήν.  Μπορεί και  το ιδανικό για άλλους, ίσως και το  μέτρο σύγκρισης των  κοινωνικών τάξεων. Όπως το διαβάσει κανείς.

   Έτσι,   ακόμα κι ένας αγωνιστής φιλόζωος νιώθει ενοχές και αποσβολώνεται όταν ακούει αυτούς που,  βλέποντας   φροντίδα και περίθαλψη   στα ζώα, επιτιμούν με το γνωστό:  «τη στιγμή που εκατομμύρια   παιδιά πεθαίνουν από την πείνα , άλλοι ταΐζουν ζώα…».

   Μια ψύχραιμη ανάγνωση μεθερμηνεύει:  τη στιγμή που εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, εσύ ταΐζεις το σκύλο και τη γάτα. Να μην ταΐζεις τα ζώα, αλλά να διαθέσεις τα χρήματά σου για τα παιδιά που πεινάνε. Αφού σου περισσεύουν λοιπόν  δώσ’ τα εκεί. (Βλέπεις εμένα; Εγώ που συναισθάνομαι ότι εκατομμύρια παιδιά λιμοκτονούν….).

   Μέχρι εκεί. Μέχρι εκεί λέει και τα αποσιωπητικά του είναι ύβρεις  ή ενοχές, ανάλογα τον πομπό και τον δέκτη.   Από  τα αποσιωπώμενα όμως και εντεύθεν το ντέφι χτυπάει αλλιώς. Πού τα δίνεις  εσύ  αυτά που σου περισσεύουν εσένα, κύριε πονόψυχε; Πουθενά,  μα πού να τα δώσω,  πού να τα βρω τα παιδιά που  πεινάνε, αν μου ζητήσουν και βέβαια θα δώσω,θα απαντήσει.  Και η απάντησή του  υπονοεί το αδοκήτως και ασυνειδήτως  ανομολόγητο -θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ  στόματί μου! – : ρε, μπας και θέλει να του κυκλοφορήσουμε αδέσποτα  και πεινασμένα παιδιά;   Ήμαρτον!

  Αλλ’ οι πονόψυχοι ούτοι δεν νοιάζονται ούτε για τα παιδιά ούτε για τα σκυλιά.  Ανεπίγνωστα  διατρανώνουν την έπαρση    μιας μοναδικότητας που κάνει τον άνθρωπο κυρίαρχο  στη γη. Δεν καταλαβαίνουν βέβαια πως γι΄αυτήν ακριβώς τη μοναδικότητα   αυτό το έλλογο ζώο (εμείς, οι άνθρωποι , δηλαδή)  οφείλει ταπεινά να φροντίζει  κι όλα τα άλλα πλάσματα ως εαυτόν. Πώς αλλιώς θα αναφανεί η ανθρωπιά παρά απ’ τη  προσφορά της  ένθυμης και έλλογης φροντίδας προς ό,τι μας  περιβάλλει  για να μας συντηρεί, για  να μας προστατεύει, να μας υπηρετεί, να μας συντροφεύει;

«Αν αποφασίσω και δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Τα ζώα της γης αυτής ο λευκός θα πρέπει να τα μεταχειριστεί σαν αδέρφια του. Τι είναι ο άνθρωπος  δίχως τα ζώα;  Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα, τα ίδια συμβαίνουν στον άνθρωπο», λέει, ακόμα, ο Σιάτλ (μετάφραση Ζ. Λορεντζάτος) στους λευκούς – εμάς- που εκπολιτίσαμε (!!) τον κόσμο.

    Η ευκαιριακή  (ή καιροσκοπική;) επιτίμηση των πράξεων φιλοζωΐας ορίζει το ζητούμενο:  ο λόγος ο ειρωνικά επιπλήττων είναι μια πράξη που δηλώνει τη  λαχτάρα  για αρετή- ας είναι και βραχύβια-  και μιαν  ασύνειδη ενοχή από  την   αδυναμία να ενωθεί  ο επιτιμών με τον κόσμο. Πίσω από τα λόγια του κρύβεται το παράπονο της στοργής που δεν έλαβε,  το παράπονο της συναισθηματικής  πλησμονής του φιλόζωου που δεν μπορεί να φτάσει, το συναίσθημα  μιας περίεργης  αναπηρίας  που αφήνει σε όλους μας  η στέρηση της αγάπης. 

     Γι’ αυτό, σ’ αυτούς που τάχα μας θυμίζουν τα πεινασμένα παιδιά   απαντούμε πως η φροντίδα των αδέσποτων ζώων όχι μόνο δεν αποκλείει την έγνοια για τα παιδιά του Κόσμου που υποφέρουν, αλλά και ίσα – ίσα!!  Η φροντίδα της  Τζίλντας της  Κηφισού ή της  Δόμνας ( Η Δόμνα  είναι μια άλλη αγαθιάρα σκύλα που περιμένει το φαγάκι και τα χάδια μας ) είναι η πιο αξιόπιστη εγγύηση πως νοιαζόμαστε για τα παιδιά του Κόσμου. Κι όχι μόνο τα πεινασμένα, αλλά και γι’αυτά που  από έλλειψη φροντίδας στην πληθωρική και αντίνομη κοινωνία μας ζουν εγκαταλειμμένα σε  παραδείσους σκότους.  Όχι για να δικαιολογηθούμε ή να απολογηθούμε, αλλά για να δείξουμε, έστω και με το λόγο  μας,    συμπόνια στον συνάνθρωπο με την αδέσποτη ψυχούλα. 

Υστερόγραφο: Το κείμενο με την έκκληση του Συλλόγου είναι περίπου ενός έτους.  Άργησα αρκετά να  τελειώσω το άρθρο και πέρασε ο καιρός. Ο Σύλλογος έχει πάντα ανάγκη από τα πάντα. Γι’ αυτό οργανώνει διάφορες  χρηματοφόρες  εκδηλώσεις, μεταξύ αυτών και παζάρια όπου πωλούνται αντικείμενα που προσφέρουν  τα μέλη και οι φίλοι του  Συλλόγου.Το επόμενο παζάρι γίνεται στις  16 ή 23 (θα εξαρτηθεί από τον καιρό ) Φεβρουαρίου, στον πεζόδρομο  Χαϊμαντά  του  Χαλανδρίου, 9 το πρωί με 4 το απόγευμα. Όσοι θέλουν  να χαρίσουν στο  Σύλλογο αντικείμενα που δεν χρειάζονται πια  ας επικοινωνήσουν  για το σκοπό αυτό στα τηλέφωνα  210 /68.14. 276  και 6979 640 320.             

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: