Faethoussa’s Weblog

Ἔπη ἔρποντά τε καὶ αἰνιττόμενα, νήπιά τε καὶ ἀφηρημένα καὶ ποτε πτερόντα.

Επιτυχία! (Μεταφορά από 3ο Γυμνάσιο Κερατσινίου)

Posted by faethoussa στο Φεβρουαρίου 15, 2008

Στη σελίδα 17 (Ενότητα 2η ‘ Επικοινωνία στο σχολείο’) του βιβλίου ΟΕΔΒ ‘Νεοελληνική Γλώσσα’ Α΄ Γυμνασίου, Τετράδιο Εργασιών, υπάρχει η πρώτη-πρώτη Αρχική Σελίδα της ιστοσελίδας μας! Ωραίο το κειμενάκι (ευλογάω τα γένια μου), αλλά τι μας έπιασε και το αλλάξαμε; Φαίνεται όταν δημιουργήσαμε την καινούργια αρχική θα είμαστε στις κακές μας. Μόνο έτσι μπορώ να συμπεράνω από το περιεχόμενο των δύο ‘θυρανοίξιων’ κειμένων.

Το ξαναγράφω. Για δύο λόγους. Ο πρώτος, γιατί το κείμενο είναι ωραίο και αξίζει να υπάρχει και για το κοινό που δεν είναι μαθητές. Ο δεύτερος, γιατί θέλω διευκρινίσω ότι το κειμενάκι αυτό δεν είναι δημιούργημα των μαθητών του 3ου Γυμνασίου Κερατσινίου –όπως αναφέρεται στη σελίδα 18, στην άσκηση 2 του Τετραδίου Εργασιών- αλλά της γράφουσας. Δεν πειράζει που αναφέρεται ως δημιούργημα μαθητών, έτσι κι αλλιώς το γράψαμε και για τους μαθητές, στην προσπάθειά μας να ενεργοποιήσουμε ένα αγαθό που μας δόθηκε. Δεν διορθώνω από έπαρση, αλλά από χαρά που θέλω να τη μοιραστώ με τον κόσμο. Γιατί με τη δημοσίευση του κειμένου μου, με τη χρησιμοποίησή του ως διδακτικού εργαλείου, ‘πληρώνομαι’ για όλα τα χρόνια της εκπαιδευτικής μου προσπάθειας .

Πριν παραθέσω το κείμενο, δεν μπορώ να μη αναφερθώ και στην αισθητική του συναδέλφου Αλέξανδρου Τοπαλίδη, δημιουργού, εμψυχωτή, διαχειριστή της ιστοσελίδας, που –ευτυχώς- είναι πάντα επιπέδου, ανεξάρτητα από τα περιστασιακά γεγονότα (Τα καλά πάντα τα αφήνουμε τελευταία…).

Το πρώτο κειμενάκι μας λοιπόν ήταν το εξής: «Γεια σας! Σας καλωσορίζουμε και σας προσκαλούμε στο διαδικτυακό σπιτικό μας για φιλοξενία και τηλε-επικοινωνία! Στην τηλεκοινωνία μας οι μέρες είναι πάντα φωτεινές και ζεστές. Θα βγάλουμε λοιπόν τις καρέκλες μας στα συνοικιακά μας πεζοδρόμια και στο ρυθμό του τσάκα τσούκα του παραδοσιακού ηλιόσπορου θα κουβεντιάσουμε για να μοιραστούμε κομμάτια της ζωής και τ’ ουρανού. Αν σας αρέσουν οι πρωινές τηλεβεγγέρες, μη διστάσετε, ελάτε με τις πιτζάμες και το καφεδάκι σας στο χέρι, θα καλημερίσουμε μαζί τη μέρα που μας περιμένει…κι αν προτιμάτε τις βραδινές τηλε ( και όχι μόνο) – βόλτες, σας προτρέπουμε να δοκιμάσετε μετά σουβλάκι με μπόλικο κοκκινοπίπερο, σε γεύση που μόνο η προσφυγική παράδοση πετυχαίνει! Άντε, καλώς σας βρήκαμε, και με το…δεξί… να πάει γούρι!».

Σημείωση για όσους δεν είναι Κερατσινιώτες: Χαρακτηριστικό της ζωής στο Κερατσίνι, πριν τα σκιάσει η φοβέρα της ανάπτυξης (ή της ‘ανάπτυξης’) και τα πλακώσει η σκλαβιά της κατανάλωσης, ήταν – και σε πολλές γειτονιές εξακολουθεί να είναι ακόμα – ήταν, λοιπόν, να μαζεύονται οι γείτονες κάθε βραδάκι και να κάθονται παρέα στα συνοικιακά πεζοδρόμιά του, όπου έδινε κι έπαιρνε ο ηλιόσπορος! Τόνοι τα φλούδια εκεί που οι παρέες ήταν μεγάλες! Πώς θα πέρναγε η ώρα; Και δεν το έκαναν μόνο γιατί χόρταιναν παρέα και φτηνά με τους αλατισμένους ηλιόσπορους. Ήταν και συνήθειο των προσφύγων που το μετέδωσαν στους παλιούς κατοίκους Ταμπουριώτες. Οι πρόσφυγες, γνωστό αυτό, ήταν καλοφαγάδες και αγαπούν πολύ και τους ξερούς καρπούς. Από αυτούς μάθαμε τα ξερά δαμάσκηνα και βερύκοκα και την πεντανόστιμη φρουτοσαλάτα – κομπόστα, το χοσάφ (ι), που το έφτιαχναν τη Μεγάλη Βδομάδα στη νηστεία. Το πρώτο μεγάλο ξηροκαρπάδικο το άνοιξε και το διατήρησε επί χρόνια ο Αγκόπ, πρόσφυγας Αρμένης. Όνειρο κάθε παιδιού ήτανε να πάει να ψωνίσει λιχουδιές από του Αγκόπ.
Και μια και θυμήθηκα τον Αγκόπ δεν θέλω να μην αναφέρω και τον «στραγαλά». Το κατάστημά του ένα καλαθάκι οβάλ με εσωτερικά χωρίσματα. Εκεί είχε το εμπόρευμα: «Στραγάλια, φυστίκια, πασατέμπο, ο Τσάκατσούκας!». Τρέχανε τα παιδιά στις μανάδες να ζητήσουν. Κι ο Τσάκατσούκας τράβαγε ένα χαρτί από αυτά που κρέμονταν στην άκρη απ’το καλαθάκι του – από εφημερίδες και περιοδικά-, το έκανε χωνί και το γέμιζε, παίρνοντας τον καρπό με ένα κοντόχοντρο ποτηράκι του κρασιού, τη μεζούρα του. Ένα χωνάκι στραγάλια, ένα πενηνταράκι! Κι όσα παιδιά είχαν την τύχη να έχουν στο σπίτι τους ζάχαρη, έριχναν τα στραγάλια στο γουδί, έριχναν και ζάχαρη και έκαναν «το πιο γλυκό γλυκό που έγινε ποτέ»!
Η ατμόσφαιρα στο Κερατσίνι μοσκοβόλαγε από τους ξηρούς καρπούς που έψηνε ο Αγκόπ , αλλά και από την τσίκνα των σουβλατζίδικων που βέβαια ήταν μαγαζιά προσφυγικά. Σουβλάκια που δεν τα χορταίναμε ποτέ, τόσο νόστιμα που ήταν!

Κι όσο για τις βεγγέρες… δεν είναι απίθανο και σήμερα να δείτε , στις γειτονιές που ακόμα οι κάτοικοι είναι από παλιά γείτονες, το γείτονα με τις πιτζάμες ή τη γειτόνισσα με την νυχτικιά κάτω από το πρόχειρα ριγμένο παλτό και το αχνιστό καφεδάκι στο χέρι, να πηγαίνει για πρωινή επίσκεψη στη διπλανή πόρτα.

Και όλα αυτά δεν τα σημειώνουμε ως ωραία, επειδή ήταν παλιά (καμιά σαρανταριά χρόνια πίσω και πιο πίσω) ή επειδή τότε ζήσαμε τα νιάτα μας. Δεν ήταν καλά χρόνια. Μόνο που οι δύσκολες συνθήκες κι οι ανάγκες έκαναν τους ανθρώπους ταπεινούς, τους έσπρωχναν πιο πολύ να καμαρώνουν γι’ αυτό που είναι/ήταν και όχι γι’αυτό που έχουν / είχαν, γιατί δεν είχαν! Κι η ταπεινοσύνη τους έφερνε κοντά τις ψυχές τους. Γιατί ήταν συγκάτοικοι του ίδιου ουρανού και το θυμούνταν…

Αυτά που καταγράφονται με το αρθράκι αυτό είναι το θνήσκον, αυτό που η νέα γενιά τροποποιεί, μεταβάλλει ή καταργεί για να ζήσει το δικό της αιώνα. Εμείς, οι αποχωρούντες, έχουμε χρέος να το καταγράψουμε ή και μόνο να το φωτογραφίσουμε, για να μπει, μαζί με άλλα, στο άλμπουμ της κοινωνικής ιστορίας του Κερατσινίου.
Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: