Faethoussa’s Weblog

Ἔπη ἔρποντά τε καὶ αἰνιττόμενα, νήπιά τε καὶ ἀφηρημένα καὶ ποτε πτερόντα.

Προεξαγγελτική παράθεση (Από 3ο Γυμνάσιο Κερατσινίου,25-3-2005)

Posted by faethoussa στο Φεβρουαρίου 15, 2008

Πρωταθλητές! Οι ολυμπιονίκες στην αδιαφορία! «Ημείς, οι Έλληνες»! Η καλύτερα υμείς, οι συγκεκριμένοι Έλληνες! (;;).
Μόλις προ ολίγου… το τηλεοπτικό ALTER μας πληροφόρησε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια που συνάχθηκε πριν από ένα χρόνο (!!) για τους Ιρακινούς , παραμένει σαπίζουσα και λεηλατούμενη στις αποθήκες του Λιμένος Πειραιώς!
Τι να πω; Η ντροπή και η αγανάκτηση μου αποδυναμώνουν τη σκέψη! Θριάμβευσε και αναδείχθηκε πρυτανεύουσα, δε θα την ξαναπώ αδιαφορία γιατί είναι λίγο. Να βρω πρέπει μια καινούργια λέξη, αν και αυτός ο κόσμος μας ο μικρός και μέγας τίποτα κακό δεν έχει αφήσει που να μην το έχει κάνει…
Υμείς, οι Έλληνες, κακώς φέρετε το όνομα. Πωπώ ξεφτίλα! Την ώρα που με τη φράση αυτή εξηγώ στους μαθητές την παράθεση και στο «εμείς» και στο «Έλληνες» ανοίγω με τα χέρια μου τον κόσμο και με φωτεινή σκέψη μας ξεχωρίζω καμαρώνοντάς μας ως ηθοποιούς της ανθρωπότητας, εσείς μας δείχνετε υποκριτές!
Ουαί υμίν – γιατί η ανταποδοτική δικαιοσύνη ζει και βασιλεύει- ουαί και ημίν που δεν σας βάζουμε εκεί που σας αξίζει… αν σας αφήναμε , όχι πολύ, καμιά δεκαριά μέρες στο Ιράκ στις συνθήκες που ζουν οι ντόπιοι κι όχι στα προστατευμένα ξενοδοχεία και πίσω σας φέρναμε με τον όρο πάλι εκεί να γυρίσετε, θα βλέπατε τι γρήγορα που θα έφευγαν τα πράματα για κει!
Πάντα υπάρχει ένας δρόμος για το κακό. Αν αναζητήσουμε τους υπεύθυνους, θα μας παραπέμψουν στον υπεύθυνό τους, κι ο υπεύθυνός τους στον υπεύθυνό του, κι αυτός στον δικό του.
Εκεί. Καθώς θα ανεβαίνουμε τη σκάλα της Ευθύνης, που είναι «πολύ υψηλή» σαν «της Ποιήσεως» κι ό,τι θα είμαστε έτοιμοι να δούμε τον υπεύθυνο, εκεί και τη στιγμή εκείνη ακριβώς θα έχει πετάξει κι η ευθύνη σαν τρομαγμένο αποδημητικό πτηνό…
Σημείωση: Δημοσιεύω το αρθράκι αυτό με καθυστέρηση ενός χρόνου. Θα μου πείτε «περσινά ξινά σταφύλια!». Έτσι φαίνεται, αλλά έτσι δεν είναι. Οι ανάπηροι, οι άνεργοι, οι πεινασμένοι, οι τραυματισμένοι, οι πληγωμένοι οι βασανιζόμενοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και τα ξυπόλυτα παιδιά από τον πόλεμο στο Ιράκ ούτε έγειαναν ούτε χόρτασαν ούτε ντύθηκαν ούτε στέγνωσαν τα δάκρυά τους. Και καμιά εγγύηση δεν έδωσε κανένας πως το Ιράκ δεν θα επαναληφθεί σε ένα άλλο σημείο της πολύπαθης γης. Εύχομαι να διαψευστώ.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: