Faethoussa’s Weblog

Ἔπη ἔρποντά τε καὶ αἰνιττόμενα, νήπιά τε καὶ ἀφηρημένα καὶ ποτε πτερόντα.

Αποχαιρετισμός (Δημοσιεύτηκε 18-05-2003 στο 3ο Γυμν. Κερατσινίου με τίτλο: Για τα παιδιά του Γ1 2002-03)

Posted by faethoussa στο Φεβρουαρίου 16, 2008

Παιδιά μας,

Έμαθα ότι είναι κάποιοι από σας που λυπούνται γιατί σε λίγες μέρες θα

αποχωριστούν το σχολείο μας. Κι υποθέτω πως, καθώς είστε μικροί ακόμα και ανήμποροι να ελέγξετε τα συναισθήματά σας- και γιατί;Τι πιο ωραίο να νιώθει ο άνθρωπος το γλυκό πόνο της αγάπης;- μένετε στη λύπη σας. Κι είναι φυσικό, για την αμάθητη από τους βαθείς πόνους εφηβεία σας και για τον άδολο εγωισμό της απειρίας σας, να μη βλέπει η ψυχή σας τον άλλον, αυτόν για τον αποχωρισμό από τον οποίο η γλυκειά θλίψη γίνεται αυτόν τον καιρό σύντροφός σας.

Μοιάζει ο αποχωρισμός με το αντίο του έρωτα. Κι είναι οι εραστές η Γνώση και τα υποκείμενά μας. Όλων μας, που ως πρόσωπα και ψυχές καταφέραμε να ερωτευτούμε τη Γνώση και μέσα από αυτήν να αγαπήσουμε την ανθρωπιά, τη φύση, το Θεό.

(Μακάρι!)

Κι ίσως νομίζετε πως εμείς σας μάθαμε πολλά ή θαυμαστά. Όχι, παιδιά, η ψυχή σας είναι αυτή που σας δίδαξε, η ψυχή σας είναι αυτή που αναζήτησε την πηγή και άντλησε το νερό. Η ψυχή σας αναζητούσε το φως και αυτή έστρεψε το βλέμμα σας προς τον ήλιο. Και μαζί με τη δική σας πορεύονταν καθηγούμενες και οι δικές μας , οικειωμένες από τα χρόνια την αναζήτηση. Γιατί η δίψα για τη δροσιά της γνώσης της ψυχής μας ποτέ δεν σταματά να μας οδηγεί στα πηγάδια της.

(Μακάρι!)

Δεν είμαστε εμείς που «κάναμε μάθημα» – αστεία είναι αλήθεια και πολύ φτωχή η έκφραση για να αποδώσει τις αναδύσεις μας στις δροσερές θάλασσες της ποίησης, τις ορειβασίες μας στο συντακτικό, τις αγωνιώδεις αναζητήσεις μας να βγούμε από τους δαιδαλικούς διαδρόμους της γραμματικής…-δεν ήμαστε εμείς, ήταν ο ¶νθρωπος ο οδηγημένος από το πάθος της Αγάπης να κοινωνήσει με το θαύμα της ζωής.

(Μακάρι!)

Λυπηθείτε λοιπόν που σταματά αυτή η γιορτή. Αλλά να μην αφήσετε τη λύπη σας να γίνει πένθος. Μετατρέψτε την σε επιμονή να συνεχίσετε να μαθαίνετε τον εαυτό σας και τον κόσμο. Κάντε τη λύπη σας χαρά και προσμονή για τη μεγάλη γιορτή που έρχεται. Καθώς θα γίνεστε μεγαλύτεροι θα ακούτε πιο προσεκτικά, θα βλέπετε οξύτερα, θα σκέφτεστε βαθύτερα, η αφή σας θα αγγίζει με όλο και περισσότερη ευαισθησία, θα οσμίζεστε την Αρετή από πολύ μακριά και καθημερινά στο πιάτο σας θα αχνίζει το ζεστό πιάτο της Αγάπης.

(Μακάρι, μακάρι τότε!)

Εμείς, δάσκαλοι και μαθητές σας , παππούδες και γιαγιάδες, θα δυναμώνουμε το ακουστικό μας να ακούσουμε ξανά τον ψίθυρο των εφηβικών σας μυστικών που κρύβατε κάτω από τα τετράδια των ασκήσεων, με τα πρεσβυωπικά ματογυάλια μας θα προσπαθούμε να ξαναδούμε τα κρυφά σας χαμόγελα κρυμμένα τάχα πίσω από τις παλάμες σας. Ανάμεσα στις ρυτίδες μας θα κάνουν παιχνιδιάρικα μακροβούτια η ευχαρίστηση, το καμάρι και η ικανοποίηση…

(Μακάρι, μακάρι τότε!)

Και σεις, πολλά χρόνια απόφοιτοι, κρατώντας τις ζωές σας απ’ το χέρι θα λέτε: αυτοί ήταν κάποτε οι δάσκαλοί μας…

Μάιος 2003

Νικολαΐδου Φωτεινή

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: